Rozpoznanie choroby zawodowej

Rozpoznania choroby zawodowej u pracownika dokonuje lekarz orzecznik, zatrudniony w uprawnionej placówce medycznej, w formie orzeczenia lekarskiego wystawionego na odpowiednim druku.

Jeżeli lekarz rozpozna u pracownika chorobę zawodową to wydaje orzeczenie na druku: „orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej”, a w przypadku braku podstaw do jej rozpoznania – na druku: „orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej”

Proces rozpoznawania choroby zawodowej może odbywać się w jednej lub w dwóch instancjach orzeczniczych.

Jednostkami orzeczniczymi pierwszego stopnia są:

1. poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy

2. katedry, poradnie i kliniki chorób zawodowych

3. poradnie chorób zakaźnych WOMP albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego – w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych

4. podmioty lecznicze, w których nastąpiła hospitalizacja – w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby

W przypadku, kiedy pracownik nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego ma możliwość złożenia wniosku o ponowne badanie lekarskie w jednostce orzeczniczej drugiego stopnia, w terminie 14 dni od daty otrzymania orzeczenia, za pośrednictwem lekarza orzecznika, który je wydał.

Jednostkami orzeczniczymi drugiego stopnia (odwoławczymi) są instytuty badawcze w dziedzinie medycyny pracy:

Orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej wydane przez lekarza jednostki orzeczniczej drugiego stopnia jest ostateczne.

Lekarz placówki orzeczniczej pierwszego lub drugiego stopnia wydaje orzeczenie w sprawie choroby zawodowej w oparciu o:

  • wyniki badań lekarskich i pomocniczych
  • dokumentacji medycznej pracownika
  • dokumentacji przebiegu zatrudnienia
  • oceny narażenia zawodowego
Font Resize
Wysoki kontrast